Paspoort Arie van der Stel

Logistiek veldmedewerker

Leeftijd: 37

Werkt in: Kutupalong vluchtelingenkamp, Bangladesh

Functie: logistiek medewerker

Laatste film: The Lion King

Wat mis je van Nederland: de regen op mijn gezicht als ik door de straten fietste en het biertje met vrienden in de kroeg

Paspoort Laurens van den Berg

Student Internationale Ontwikkelingsstudies,

klust bij als timmerman

Leeftijd: 27

Laurens zamelde € 800 voor ons in door mee te doen aan de Dam tot Damloop. ‘Ik vind het mooi dat jullie mensen in nood helpen. Zonder daarbij onderscheid te maken naar politieke voorkeuren of oordelen’. Ooit hoopt Laurens ook voor Artsen zonder Grenzen aan de slag te gaan.

Wat heeft u altijd al willen weten van onze veldmedewerkers? In deze rubriek stellen donateurs de vragen. Deze keer: student en actieheld Laurens belt met onze logistiek medewerker Arie in Bangladesh.

Ten eerste: respect voor het werk dat je doet. Wat houdt jouw functie nou precies in?

Arie: Als logistieker zorg ik ervoor dat iedereen op tijd z’n spulletjes krijgt. Dat kan van alles zijn. Vooral medicijnen en apparatuur voor ons ziekenhuis. Maar het gaat ook om heel simpele dingen zoals koffie, thee en suiker. Dat zijn natuurlijk ook belangrijke brandstoffen...


Waar ben je echt trots op?

Arie: Je kunt je bijna niet voorstellen hoe matig de voorzieningen in het vluchtelingenkamp en daarbuiten zijn. Er is bijvoorbeeld geen riool en niet eens een vuilophaaldienst. Moet je nagaan hoe het er hier af en toe uitziet. Je kunt dan alleen maar trots zijn op het ziekenhuis dat wij in deze setting hebben neergezet. Het is heel groot, schoon, heeft verschillende afdelingen en overal staat drinkwater. Ook al ben ik dan geen dokter: alleen al het feit dat ik eraan bijdraag om het ziekenhuis draaiende te houden vind ik heel bijzonder.


Het lijkt mij niet makkelijk om je leven in Nederland op te geven voor deze baan. Hoe ga je daarmee om?

Arie: Ja, dat was voor mij ook het moeilijkste. Ik had een heel erg leuk leven opgebouwd in Amsterdam. Dat moest ik achterlaten en dat is heel erg lastig. Terug in Nederland probeer ik extra veel tijd door te brengen met mijn familie en vrienden. Toch begint het bij mij altijd snel weer te kriebelen en moet ik echt weer weg. De chaos opzoeken. Hier kom ik gewoon het beste tot mijn recht en voel ik me supergelukkig. Ook al komt dat met een prijs.


Je werkt in een ingewikkelde context. Heb je wel het gevoel dat je echt iets kunt betekenen?

Arie: Het is hier altijd mega chaotisch en het is niet altijd makkelijk om zaken te veranderen. Als je naar een land als Bangladesh komt en je denkt hier even in zes maanden alles recht te zetten, dan kom je met een hele grote kater thuis.

Dit soort projecten gaan met babystapjes. Ik kijk mezelf echt weleens letterlijk in de spiegel aan en zeg: luister als het makkelijk zou zijn, dan zouden we hier niet zijn. Je moet er vol voor gaan en dan is het de beste baan ter wereld.


Je hebt hiervoor lang gewerkt als belastingadviseur op de Amsterdamse Zuidas. Komt dat werk je nog van pas bij Artsen zonder Grenzen?

Arie: Haha. Ik geef hier dan wel geen technisch belastingadvies, maar toch komt mijn ervaring van pas. Zo heb ik vroeger geleerd om heel snel grote stukken tekst te verorberen en problemen te doorgronden. In het veld worden er elke dag tientallen problemen naar je toe geslingerd. Dan moet je snel kunnen beoordelen of iets belangrijk is of niet, anders loop je vast. Dat is iets wat ik wel heb geleerd in de snelle wereld van de Zuidas.


Ik kan me niet voorstellen hoe het is om in een compound te leven. Wat doe je daar in je vrije tijd?

Arie: Vanwege de veiligheid moeten we ’s avonds binnen blijven. Tsja, wat doe je dan? Het is eigenlijk heel simpel, want je hebt alleen elkaar. Dus we doen spelletjes, yogaklasjes, collega’s organiseren elke week een pubquiz en we kijken veel films. Als ik mocht kiezen, had ik ook graag de leuke bandjes in de buurt opgezocht. Die horen we vaak in de verte spelen. Maar om veiligheidsredenen kunnen we daar niet heen. Nou ja, dat hoort erbij.


Tot slot, hoe is het nou om in zo’n landcruiser te rijden?

Arie: Dat zijn best vette wagens inderdaad. Ik rijd er regelmatig in om goederen weg te brengen. De grote banden en vering zijn heel fijn op de slechte wegen hier. Bovendien zijn deze auto’s eenvoudig in het onderhoud. Daarom gebruiken we ze ook zoveel. Mocht je ooit voor Artsen zonder Grenzen gaan werken, Laurens, dan is het 100 procent zeker dat je een keer in zo’n auto gaat rijden!

Onze hulp in Bangladesh

Anderhalf jaar geleden sloegen honderdduizenden Rohingya op de vlucht. Zij waren het slachtoffer van extreem geweld en vervolging in hun thuisland Myanmar. Een groot deel van hen stak de grens over naar Bangladesh. Daar wonen nu bijna een miljoen Rohingya in overvolle vluchtelingenkampen.

In het Kutupalong kamp bij het stadje Cox’s Bazaar runnen wij een ziekenhuis waar zowel vluchtelingen als mensen uit de omgeving welkom zijn. We gaan naar mensen toe met mobiele klinieken en hebben al meerdere vaccinatiecampagnes uitgevoerd. Door de slechte leefomstandigheden is die zorg hard nodig. Daarnaast geven we psychosociale zorg, omdat veelmensen nog worstelen met trauma’s na de heftige gebeurtenissen in Myanmar. Ook voorzien we meer dan 100.000 Rohingya van schoon drinkwater.