Paspoort Karin Denkers

Verloskundige

Leeftijd: 27


Werkt in: Mundri, Zuid-Soedan

Hoeveelste missie: 1ste

Laatste boek: Wilder Girls – Rory Power

Wat mis je van Nederland: mijn zusje en drop

Paspoort Bernardette Blom

GZ-psycholoog

Leeftijd: 34


Bernardette is al 8 jaar donateur. ‘Ik vind Artsen zonder Grenzen een bijzondere organisatie. Veel mensen blijven van noodsituaties weg, maar jullie gaan er juist naar toe om te helpen. Dat vind ik mooi.’ Bernardette is een half jaar geleden moeder geworden van Olivia.

Wat heeft u altijd al willen weten van onze veldmedewerkers? In deze rubriek stellen donateurs de vragen. Deze keer: psycholoog en moeder Bernardette in gesprek met onze verloskundige Karin in Zuid-Soedan.

Ik droomde er vroeger zelf van om voor Artsen zonder Grenzen naar het buitenland te gaan, maar ik durfde niet alles achter te laten.

Hoe is dat jou wel gelukt?

Karin: Tja, van tevoren denk je wel: oh god, waar begin ik aan? Ik ga naar een conflictgebied. Maar het zat bij mij zo diep in mijn hart dat ik dit wilde. Dus ik dacht, dit is het moment. Nu ben ik nog 27, ik heb geen gezin en niemand die op me rekent. Dus ik moet de stap nemen en kijken of het echt is wat ik wil. Het is superspannend, maar ook leuk om dat onbekende in te gaan.


Hoe vind je het om als hulpverlener in Zuid-Soedan te werken?

Karin: Het is heel bijzonder. Je vliegt echt van de ene naar de andere emotie. Van intens verdriet naar groot geluk. Bij ons staan in de bevalkamer bijvoorbeeld twee bedden naast elkaar. Terwijl in het ene bed alles mis kan gaan, kan in het bed daarnaast alles goed gaan. Zo had ik daar een keer 2 bevallingen tegelijkertijd. Bij de ene vrouw ging het perfect, maar het kindje van de andere vrouw overleed. Dat zijn zulke bizarre werelden letterlijk naast elkaar.


Is er een verschil tussen de manier waarop Nederlandse en Zuid-Soedanese vrouwen bevallen?

Karin: Jazeker. In Nederland gaat het vaak heel gepland. Vrouwen besluiten om zwanger te worden, gaan regelmatig naar de verloskundige en leven naar de bevalling toe. Hier gaat het heel anders. Zuid-Soedanese vrouwen bevallen gewoon even tussen de werkzaamheden door. Ze krijgen vaak veel kinderen en al vanaf jonge leeftijd. Het grootste deel van hun vruchtbare leven zijn ze zwanger. Daarom is de bevalling ook een minder grote gebeurtenis. Mannen komen sowieso niet mee naar de kliniek. Twee uur na de bevalling staan de vrouwen weer op en lopen tien uur terug naar huis. Ze hebben ook geen keus. Thuis gaat het leven gewoon door. Ze moeten op het land werken, water halen en de andere kinderen verzorgen. Er is geen tijd voor een lang kraambed. Het is echt een totaal andere mentaliteit.

Wat ga je missen van Zuid-Soedan als je weer terug bent in Nederland?

Karin: De veerkracht en het enthousiasme van de mensen hier. De chaos waarin je hier zit, maar wat ook elke dag weer prachtige dingen oplevert. Je bent gewoon zo ver weg van je normale leven. Het is hier zo puur en terug naar de basis. In de wereld waar ik vandaan kom is dit bijna niet voor te stellen. Ik ga echt alles van hier missen, van A tot Z. Nou ja, behalve de mieren in m’n eten haha. Die ga ik niet missen.


Hoe merk je dat mensen daar zoveel veerkracht hebben?

Karin: In een van mijn eerste weken onderzochten we een zwangere vrouw. Ik zag op de echo dat haar kindje was overleden in de buik. Ze huilde, ze vond het verschrikkelijk. Maar in een mum van tijd stond ze weer op en zei: okee, ik moet weer door. Ik dacht wat? Je staat op en gaat gewoon weer door? Ze had natuurlijk gelijk, ze moest verder. Maar ik kon bijna niet geloven dat ze zich zo snel kon herpakken.


Welke baby zal je altijd bijblijven?

Karin: Een tijd geleden kregen we een 4 dagen oude baby binnen. Hij was doodziek. Samen met de arts heb ik hem twee keer moeten reanimeren. Daarna hebben we hem negen dagen heel intensief verzorgd. We hebben hem zelf gevoed en antibiotica gegeven. Uiteindelijk is hij er weer bovenop gekomen. Zijn moeder heeft hem uit dankbaarheid vernoemd naar onze projectcoördinator. Baby Jacob zal me de rest van mijn leven bijblijven.


Zou je nog een keer gaan?

Karin: Ja, ik wil dit werk heel graag blijven doen. Ik vind het zo leuk en ik heb zoveel prachtige mensen ontmoet. Ik voel me hier gewoon heel gelukkig.

Karin met baby Jacob. Foto AzG

Hoe helpen wij in Zuid-Soedan?

In 2011 werd Zuid-Soedan onafhankelijk, daarmee is het een van de jongste landen ter wereld. Krap 2 jaar later brak een burgeroorlog uit. Sindsdien zijn tienduizenden Zuid-Soedanezen omgekomen en vier miljoen mensen zijn gevlucht. Vorig jaar kwam er een vredesakkoord, maar nog steeds laait het geweld soms op. Hulp blijft enorm hard nodig. Van elke 3 mensen leven er 2 onder de armoedegrens. Te voorkomen ziekten als malaria, diarree en longontsteking zijn door gebrek aan medisch personeel de grootste doodsoorzaken bij jonge kinderen. Ons project in Zuid-Soedan is één van onze grootste missies. Elke maand verzorgen we meer dan 60.000 medische consulten. Onze teams geven door het hele land basiszorg, vaccinaties, chirurgische zorg en hulp bij bevallingen. We bestrijden uitbraken van ziekten door mensen te behandelen en te vaccineren. Ook staan we ex-kindsoldaten bij met psychologische zorg.