Paspoort Mirte Sprengers

Tropenarts

Leeftijd: 33

Werkt in: Venezuela

Hoeveelste missie: 4e

Laatst gekeken: Romantische tv-serie over Simon Bolivar, de bevrijder van Venezuela, op Netflix

Wat mis je van Nederland: Mijn familie

Paspoort Herman Eshuis

Gepensioneerd huisarts

Leeftijd: 65


Herman Eshuis was bijna 35 jaar huisarts. Zijn pensioneringsfeest bracht € 11.000 voor Artsen zonder Grenzen op. ‘Ik voel me nog fit, dus mijn vrouw en ik willen graag voor een jaar naar Nieuw-Zeeland. Daar zijn te weinig artsen op het platteland. Een alternatief is werken voor Artsen zonder Grenzen. Erg goed dat jullie echt onafhankelijk keuzes maken. Daarom wilde ik geen cadeaus maar donaties op mijn afscheidsfeest.’

Wat heeft u altijd al willen weten van onze veldmedewerkers? In deze rubriek stellen donateurs de vragen. Deze keer: huisarts Herman Eshuis in gesprek met onze arts Mirte in Venezuela.

Het heeft mij altijd mooi geleken om voor Artsen zonder Grenzen in een crisisgebied te werken, maar toen ik jong was, kwam het er niet van. Jou is het wel gelukt, wat trekt je daaraan?

Mirte: ‘Ik wist al jong dat ik naar het buitenland wilde om mensen te helpen. Dat geeft me veel meer voldoening dan puur commercieel werken. Mijn moeder was huisarts en mijn vader werkte in de geneesmiddelenindustrie, dus ik heb het medische werk echt al aan de keukentafel leren kennen.’


Bij Artsen zonder Grenzen denk ik niet meteen aan dit land. Wat is er aan de hand in Venezuela?

Mirte: ‘In een paar jaar tijd is Venezuela in een diepe economische crisis beland. Ik ben hier nu zes weken, en iedere dag zie ik daar de voorbeelden van. Overal staan de mensen in de rij; bij benzinepompen, winkels, maar ook bij apotheken. De goede gezondheidszorg die er was, is compleet ingestort. Daarom zijn we in het land, om in de zwaarst getroffen regio’s de gezondheidszorg weer op gang te brengen. Mijn team gaat de overheid ondersteunen om de zorg in een ziekenhuis en een aantal lokale klinieken sterk te verbeteren. Het is erg triest om nu in dat ziekenhuis rond te lopen: er is geen stromend water meer, de toiletten werken daardoor niet en de patiënten kunnen niet gewassen worden. Familieleden moeten zelf aan geneesmiddelen zien te komen als iemand een behandeling nodig heeft. Daarbij komt nog dat veel medische staf naar het buitenland is vertrokken, om nog een toekomst te hebben.’


Wat is jouw rol als tropenarts in Venezuela?

Mirte: ‘Ik ben hier niet direct met patiënten bezig, zoals op m’n eerdere missies in Zuid-Sudan of Syrië. Daar hadden we zelf een kliniek met alle essentiële materialen. Hier moeten we het ziekenhuis eigenlijk vanaf nul weer op gang helpen. Nu ik gezien heb hoe het eraan toe is, kan ik niet wachten om het weer goed op poten te zetten. We gaan onder meer de medische staf helpen hun werk weer goed te doen door de ontbrekende medicatie aan te vullen, de sanitaire voorzieningen op te knappen en te adviseren over de best mogelijke patiëntenzorg in deze minimale omstandigheden. Daarmee hebben wij als noodhulporganisatie natuurlijk veel ervaring.’

Wat heeft je tot nu toe het meest getroffen?

Mirte: ‘De ondervoede kinderen die ik zag op de kinderafdeling, en dat dat er veel meer waren dan ik verwachtte. Dat had ik niet gedacht van Venezuela.’


Wat heb jij zelf geleerd van de mensen die je tot nu toe hebt ontmoet?

Mirte: ‘Geduld, en relativeren. Eerder denken in oplossingen dan in problemen. Je moet wel, als je ineens zo weinig middelen hebt. En wat echte toewijding is. Ik heb grote bewondering voor de medici die hier voor een minimaal salaris blijven werken en niet naar een beter betaalde baan in Colombia of Brazilië zijn uitgeweken. Dat vind ik erg sterk.’


Ik denk erover om ook misschien op missie te gaan. Wat kan ik bijdragen, als oudere arts?

Mirte: ‘Het is heel fijn om iemand in je team te hebben die een schat aan ervaring en kennis heeft. Ik denk dat je het beste tot je recht zou komen in een project dat zich vooral richt op basisgezondheidszorg, zoals een aantal projecten in Zuid-Soedan of Syrië. In een project als hier, dat over specialistische ziekenhuiszorg gaat, zou je wat minder passen.’


Hoe zie jij je toekomst?

Mirte: ‘Ik ben nog tot half januari in Venezuela, en daarna wil ik graag verder met een specialisatie tot gynaecoloog. Als ik dat afgerond heb, wil ik als het maar even kan weer voor Artsen zonder Grenzen weg. Naast de voldoening die het geeft zal het me ook een veelzijdiger arts maken. In Nederland heb je altijd andere specialisten naast je staan, als tropenarts moet je zelf alle problemen oplossen.’

Ons team deelt muggennetten uit in Sifontes in de provincie Bolivar, Venezuela.

Hoe helpen wij de bevolking in Venezuela?

De al jaren durende crisis in Venezuela treft de bevolking en de gezondheidszorg zwaar. De inflatie in Venezuela is 2 miljoen procent, waardoor de waarde van het geld enorm is gedaald. Ook zit Venezuela vaak zonder elektriciteit. Deze stroomstoringen hebben een groot effect op het dagelijks leven. Aanvoer van medicatie en medische materialen en het onderhoud van ziekenhuizen en klinieken ligt stil. Malaria en andere eenvoudig te bestrijden ziekten verspreiden zich snel.

We werken in alle delen van het land (behalve in het nauwelijks bewoonde zuiden). Onze teams herstellen ziekenhuizen en klinieken, trainen medisch personeel, en bestrijden uitbraken van malaria. Daarnaast delen we muskietennetten uit om die ziekte te voorkomen. In 2018 hebben we 162.000 mensen behandeld tegen malaria. Ook hebben we projecten op het gebied van seksuele gezondheid en psychologische en medische zorg voor slachtoffers van geweld. In Colombia en Brazilië bieden we medische en psychologische zorg voor vluchtelingen uit Venezuela.